21 Eylül 2012 Cuma

İzmir Özledim Seni Gözümde Tütüyorsun...

İzmire her gittiğimde aynı duyguyu yaşıyorum.Hep içimde aynı his,aynı soru...Geri mı dönsem ? İzmir'e girdiğim an İzmir'in kocaman kolları beni sıkıca sarıp göğsüne basıp hoşgeldin diyor sanki.O an ılık ılık birşeyler akıyor içime... İzmir'e indiğim anda başlıyor telefonlarım çalmaya eskisi gibi...Nerdesin?Geldin mı? Hadi bekliyoruz boyozlari aldık :) Herkesi görmek için heryere gidebilmek için o az zamanda , elimde bavulumla oradan oraya koşturuyorum.Hiç yorulmuyorum öyle keyifliyim ki:) Karşıyaka 'da sokaklarda dolaşırken içimde bir gülümseme....Lale bana birgün İstanbul-İzmir arası araban bozulmuş yolda kalmış gibisin ak artık demişti.Akamadim akamiyorum hala aynı yerdeyim...Her tatil sonrası İzmir'den İstanbul'a dönüşüm buruk oldu.ama ben hep tatil bitti ondan dedim kendime bile itiraf edemedim kimseye söylemedim.Meğer öyle değilmiş işte...Bir şehir insanlariyla,sevdikleriyle,hatta en sevmedikleriyle herşeyiyle insanın içine işlermiş ve bir daha da çıkmazmış.Bunu geçen sene uzun bir İzmir tatili dönüşünde anladım.İlk defa o tatil dönüşü yol boyunca gözlerimin içi aciyacana kadar ağladım.Hatta birkaç kere otobüsün muavini iyi mısınız? Birsey ister mısınız? diye sordu.Neredeyse ona sarılıp ağlayacaktim :) İlk is haberini alıp İstanbul'a yerleşeceğim gün de çok ağlamıştım.İst. biletimi alırken ağladım , arkadaşlarımla vedalasirken ağladım yol boyu ağladım... Sımsıcak havası,keyfe keder insanları,canım boyozu,rakı balığı,kordonda birası , Çesmesi,Kusadasi,Urlasi,Focasi,caniimm canim arkadaşlarımla İzmir seni çok özlüyorum....